ABDULLAH ZÜLBİCADEYN (r.a)

Saadet asrının mimarı, iki cihan güneşi Resulullah Efendimiz (s.a.v) , Kur'an hakikatlerini  cihanşümül bir sesle ilan ederken, Cahiliye Devrinin kökleşmiş batıl adet ve itikadlarını da temizliyordu. İnsanlık tarihi içinde böylesine muazzam bir inkılabın eşine rastlanmamıştı. Adet ve inançlarına, gelenek ve itikadlarına taasup ölçüsünü dahi aşan bir inatçılıkla bağlı olan Cahiliye Devri insanlarının dem ve damarlarına, yep yeni bir iman aşısını yaparken, o Yüce Peygamber (s.a.v) hep kendisine emredilen "İstikamet üzere ol" ilahi hitabına bağlı kalmıştı.

Kendilerini tabiatın dışına çıkarmış, ferdi ve içtimai hayatı insanî özlerinden ziyade, hayvanî hususiyetlerine bina etmiş müşrik ve münkirler, Hz.Peygamberin (s.a.v) getirdiği habere karşı isyan ve şiddet içinde bulunduklarında, onu defalarca öldürmeye, yok etmeye, ona işkence ve azap vermeye kalktıklaında, o , Kur'ani düsturların dışına çıkmamıştı. Hz.Peygamber (s.a.v) putperestliğe karşı tavrı, bütün batıl inançları olduğu gibi, inkar ve şirkin sembolik ifadesi olan putları da ortadan kaldırmayı gerektiriyordu. Cahiliye Devri insanları, içlerindeki batıl inançların dışa taşan işareti olarak putları kudsî görüyor ve ibadet ediyorlardı.

İşte, Cahiliye döneminin inançlarını hatırlattığı ve putlara kul olmak manasını taşıdığı için Peygamberimizin (s.a.v) ismini değiştirdiği şahıslardan biri de, Abdullah Zülbicadeyn idi (r.a). Suffe medresesinin bu muhterem talebesinin İslama girmeden önce, "Uzza" isimli putun kulu manasına gelen Abdüuzza idi. Müslüman olduğunda Resulullah  Efendimiz, "Hayır, sen Abdüluzza değil,  Abdullah'sın" buyurarak onun ismini değiştirdi. (1)

Abdullah Zülbicadeyn (r.a) yetimdi. Amcasının yanında kalıyordu. Amcası ona çeşitli ikramlarda bulunurdu. Bir gün Abdullah'ın Müslüman olduğunu öğrenince çok kızdı. Abdullah'ı yanına çağırdı ve "Duyduğuma göre, sen Muhammed'e tabi olmuşsun. Eğer bundan vaz geçmezsen, sana verdiğim elbiseler dahil, bütün ikramlarımı, hediyelerimi geri alırım." dedi. Hz.Abdullah onun bu tehditine aldırış etmedi. Pervasız bir şekilde, "Evet amca, ben Müslümanım" cevabını verdi.

Bunun üzerine amcası, üzerindeki elbiselere varıncaya kadar ona verdiği herşeyi geri alarak annesine gönderdi. Annesi de kalın bir elbise verdi. Abdullah üzerindeki bu elbiseyle Resulullaha giderken yolda elbisesi ikiye ayrıldı. O da, elbisenin bir kısmını belinden alt tarafına, diğer kısmını sırtına aldı. Öylece Resulullahın huzuruna gitti. Başından geçenleri Peygamberimize anlattı. Onun bu fedakarlığı Resulullahı çok duygulandırdı. Ona iltifatta bulundu. Ayrıca, "İki elbise sahibi" manasına gelen "ZÜLBİCADEYN" lakabını verdi. Bundan böyle Hz.Abdullah bu lakabıyla birlikte anılacaktı.

Hz.Abdullah Müslüman olduktan sonra, devamlı Resulullah ile beraber kalmayı arzu etti ve ondan bir dakika olsun ayrılmak istemedi. Resulullah ile beraber kaldıktan sonra gece gündüz Kur'an okur, dua ve ibadetle meşgul olurdu. Bazı günler Resulullahın kapısına gider, oturur, tesbih ve tekbirle vakit geçirirdi. Hz.Ömer (r.a.) Resulullaha giderek, bu hareketin riya olup olmadığını sorduğunda, Hz.Peygamber,  "Ey Ömer, bırak onu. O, Allah'a dua eden, yalvaran kalbi  yanıklardandır." (2) buyurdu.

Hz.Abdullah, Resulullah ile birlikte Tebük Seferine katıldı. Çok büyük kahramanlıklar gösterdi. Sonunda şehid oldu. Kabir kazma ve defin işiyle Peygamberimiz, Hz.Ebu Bekir ve Hz.Ömer meşgul oldu. Peygamberimiz onun naşını kabre koyduktan sonra, "Ey Allah'ım, ben ondan razıyım, Sen de ondan razı ol" diye dua etti.

Peygamberimiz onun vefatından müteessir olmuştu. Bunu gören Sahabiler , "Ya Resulullah, Abdullah'ın vefatına üzüldünüz" dediler. Peygamberimiz, "Evet çünkü o Allah ve Resulünü seviyordu" buyurdu.

Orada hazır bulunan Sahabilerden Abdullah bin Mes'ud (r.a.) der ki: "Vallahi, ben ondan onbeş yıl önce Müslüman olmuştum. Keşke şimdi şu kabrin sahibi ben olsaydım." (3)

Allah ondan razı olsun.

(1) Üsdü'l-Gabe, 3:123
(2) Üsdü'l-Gabe, 3:122
(3) M. Asım Köksal - İslam Tarihi  c.7 s.315

00:36 - 31/8/2009 - yorum yaz